Den Haag anno 2004: eilandenrijk, stad in verwarring. Naar aanleiding van de moord op Hans van Wieren besloot de Haagsche Courant een ‘hedendaags sociogram’ te publiceren, een momentopname van de Residentie anno nu - blank, zwart en grijs. Grijs staat daarbij nu eens niet voor de aanzwellende golf van rock ‘n rollators voortduwende babyboomers; en het gaat ook niet om de muizenkleur der ambtenaren. Nee, dit is het grijs dat je krijgt als je wit en zwart mengt: het niet-gesegregeerde Den Haag, daar waar de ene helft van de inwoners de andere helft soms nog tegenkomt …
Deze speciale bijlage is een must voor elke Hagenaar, zeker voor elke Hagenaar met politieke en maatschappelijke belangstelling: apart leggen, lezen, nietje erdoor, bewaren. Dertien rake sfeertekeningen, handige statistieken én … een sprookje.
Den Haag anno 2004 is een gedeelde stad, geen eenheidsworst. Maar dat is op zichzelf niet nieuw; de stad is altijd een eilandenrijk geweest. In Den Haag vond je immers, naast katholieken en protestanten van diverse denominatie, vanouds ook joden, chinezen, indo’s en andere ‘vreemdelingen’. Maar de verdeling liep en loopt niet alleen langs etnische en religieuze lijnen. Zand en klei mengden eeuwenlang niet of nauwelijks … Was je op Scheveningen geboren, dan had je in Marlot weinig te zoeken. En nog altijd leeft het ’s-Gravenhaege van hockey, tennis en theater pal naast het De Haag van ADO, bingo, biljart en koffietent. De toekomstvisie waarmee de HC-bijlage afsluit, het sprookje, lijkt te willen zeggen dat daar sinds de late twintigste eeuw eigenlijk alleen maar een paar groepen bij zijn gekomen.
28.000 Turken, 21.000 Marokkanen, 53.000 Surinamers en Antillianen, en dan nog zo’n 26.000 mensen uit de EU plus een slordige 88.000 van elders in de wereld – bijna de helft van de stadsbevolking. En dat in amper vier decennia! Daar komt bij dat veel van deze nieuwste nieuwkomers laagopgeleid waren en afkomstig van het platteland, en dat zij qua religie en cultuur veel verder verwijderd stonden van het Westen dan ‘indische mensen’ of de meeste Nederlandse joden en chinezen. Na twee of drie generaties bevinden zij en hun (klein)kinderen zich dikwijls nog onderaan de sociale ladder. En aangezien juist deze groepen het kinderrijkst zijn, zal het karakter van Den Haag (en van Amsterdam, Rotterdam en Utrecht) in de toekomst niet langer Nederlands of zelfs Europees zijn. Wat dat betreft zit het sprookje op het juiste spoor.
In het Den Haag van 2025 ontmoeten we vooral de geslaagde bovenlaag: de burgemeester natuurlijk, gekozen en van Marokkaanse afkomst; verder komen we twee ingenieurs tegen, waarvan één met een onmiskenbaar Turkse naam, en een jurist die werkt voor het
gereputeerde bureau Samaralsingh, Samaralsingh & Ramas. De grootste Haagse projectontwikkelaar, ten slotte, heet in 2025 Mohammed Elbachir.
Kansarmen lijken - behalve Hans en Ali, twee junkies die terloops worden opgevoerd - te zijn verdwenen. Wat is er toch met hen gebeurd ?, zo vraag je je af. Welnu, zij zijn “opgestuwd in goedkope nieuwbouwwijken aan de gemeentegrens”. Maar - en dat is een hele troost !! - het zijn voornamelijk autochtonen ( “zoals ze vroeger werden genoemd”). Over Oost-Europeanen horen we vreemd genoeg niets. Kansarme allochtonen bestaan in 2025 kennelijk überhaupt niet meer. Dat zit zo: het aantal kansarme nieuwkomers daalde aanzienlijk sinds in 2006 besloten werd de sociale voorzieningen voor hen af te schaffen. Ja, dat zal het aantal wel aardig hebben teruggebracht. (Wie zei er ooit iets over dweilen en de kraan?) Maar de nieuwkomers van de 40 jaar daarvoor dan? Nou, voor hen is de verzorgingsstaat ook al lang afgeschaft, en voor autochtone Nederlanders trouwens ook; iets van “grootvaders tijd, een beetje iets voor hippies”. Pech voor Hans en Ali en voor al die opgestuwde luitjes in hun goedkope nieuwbouwwijken aan de gemeentegrens.
Maar misschien is het een beetje flauw om zo’n schattig sprookje zo te debunken. Want ook al is het naïef, en ook al wordt zowel het failliet van de multiculturele droom als het daarop volgende idealisme van Bos en Cohen (De boel een beetje bij elkaar houden) er wel erg dik opgelegd, dit sprookje heeft ook sympathieke kanten. De schrijver probeert zich in elk geval voor te stellen wat er de komende jaren allemaal aan ellendigs zou kunnen gebeuren, en hoe je er daarna toch samen weer iets van zou kunnen maken. Een bomaanslag op het stadhuis (door blanke anarchisten) en “rauwe rassenrellen” (84 doden, waarvan 76 moslims). Allemaal de schuld van verkrampte imams en would-be nieuwe Fortuyns (toe maar!). Alles moest “een keer hard worden uitgepraat”; zo kon het niet verder.
De LPF-Afdeling Den Haag wil liever niet wachten op explosies en rellen. Wij zijn momenteel bezig onze partij, na de valse start van 2002, opnieuw op te bouwen en doen mee aan de volgende gemeenteraadsverkiezingen. In de geest van Fortuyn wil onze partij spreken namens alle Nederlanders, inclusief alle niet-autochtone Nederlanders die echt voor Nederland kiezen en die in staat zijn, en bereid, om de ontwikkelingen van de laatste jaren ook te bekijken door de bril van hun nieuwe landgenoten. Interessant genoeg vinden ook velen van hen dat de multiculturele wildgroei al lang geleden had moeten worden afgeremd! De multiculturele samenleving afschaffen kan niet, en dat hoeft ook niet; die ongebreidelde wildgroei tegengaan kan wel. De LPF wil namelijk dat iedereen kan wonen in een omgeving waar men zich thuis voelt, op zijn gemak en vooral veilig. Dat betekent in elk geval dat er een eind moet komen aan het slappe gedoogbeleid en de ambtenarenheerschappij die Nederland nog altijd teisteren. Verder willen wij zowel landelijk als gemeentelijk een kleinere overheid die consequent en duidelijk is, en indien nodig streng. In onze toekomst wordt de verzorgingsstaat niet afgeschaft - wel de vertroetelstaat. Het is immers een schande om ouderen die hun hele leven gewerkt hebben, te dwingen nog langer door te werken, terwijl enorme aantallen mensen al jarenlang aan de kant staan! De echte verzorgingsstaat is alleen te redden van de
dreigende ondergang als we afspreken dat wie zijn broek kan ophouden, die ook moet ophouden. En dat we niet eindeloos doorgaan met het binnenhalen van importpartners en andere uitkeringsgerechtigden van morgen.
Verder vindt de LPF Europa best belangrijk, maar Nederland toch een stuk belangrijker. De systematische onttakeling van ons land, van binnenuit en van buitenaf, moet stoppen. Aan een nepparlement en een nepgrondwet heeft niemand behoefte, aan echte democratisering wel. Wij hebben een broertje dood aan politici die krokodillentranen huilen over ‘de kloof tussen burger en politiek’ maar die vervolgens weigeren ook maar iets aan die kloof te doen. Zolang we belangrijke zaken als immigratie, de euro en de uitbreiding van Europa door de strot geduwd krijgen - en daar zijn ook op gemeentelijk niveau helaas talloze voorbeelden van - is Nederland nog lang niet ‘af’. Ons land kan en moet democratischer!
Tot slot - het zal niemand verbazen - voeren wij de vrijheid van meningsuiting en meningsvorming hoog in het vaandel. Wij willen over alles kunnen spreken en schrijven zonder meteen in verdachte hoek te worden gedrukt. Bij meer democratie hoort: het bespreekbaar maken van de ontelbare taboes, onzichtbare onderwerpen en politieke dogma’s die ook na 2002 jammer genoeg nog bestaan. Of ze ook in 2025 nog zullen bestaan, aan het Binnenhof en elders in Den Haag? Dat is in een democratie als het goed is iets waar de kiezer uiteindelijk over beslist. Volgende ronde: gemeenteraadsverkiezingen 2006.
Hans Aniba
verkort in Haagsche Courant 5 juni 2004
Geen opmerkingen:
Een reactie posten